Updates

India in Memory – ไปมหา’ลัยอินเดียวันแรก

India in Memory ตอนนี้มาจากสาวน้อยนิรนามในเมืองปูเณ่นี่เอง วันนี้เธอจะมาเล่าประสบการณ์การเรียนวันแรกในมหาวิทยาลัยเมืองแขก มาลุ้นกันว่า จะดีหรือแย่แค่ไหน และอะไรทำให้สาวไทยของเรามึนงงจังงัง อย่าเพิ่งเดาไปไกล เชิญติดตามอ่านได้เลยครับ

ก่อนอื่นต้องขอสวัสดีเพื่อนๆชาว Learning Pune ทุกคนนะคะ วันนี้ก็มีเรื่องราวประสบการณ์การไปเรียนวันแรกมาเล่าสู่กันฟัง แค่ฟังชื่อเรื่องเพื่อนๆคงจะงงไปตามๆกันแล้ว อิอิ ต้องบอกก่อนเลยว่าเจ้าของบทความเป็นนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งของ college แห่งหนึ่งในเมืองปูเณ่ของเรานี่เอง ซึ่งเรื่องที่จะนำมาเล่านี้เกิดจากการที่เราเป็นคนกล้าๆกลัวๆ ไม่กล้าที่จะถาม จึงเกิดเป็นเรื่องราวของความมึนงงที่จะนำเสนอดังต่อไปนี้

วันแรกของการเริ่มเรียน…โดยความจริงแล้ว ทาง college ได้เปิดการเรียนการสอนมาได้สักระยะนึงแล้วค่ะ แต่เราดันทำเรื่อง admission ไม่เสร็จสักที (การดำเนินการล่าช้ามากค่ะเพื่อนๆ เลยมาเรียนช้าไปหน่อย แฮ่ๆๆ ซึ่งเราจะต้องทำใจเผื่อไว้) วันนั้นเราตื่นเต้นมากค่ะ มาถึง college ตั้งแต่ 7.30 น.ซึ่งเราก็ไม่รู้เลยว่าเริ่มเรียนวิชาแรกกี่โมง (ดันมาแต่เช้า ฮา) นั่งรอไปเถอะค่ะ แถมไม่รู้อีกว่าเรียนห้องไหน เลยพูดกับตัวเองว่า ‘เอาวะ! มาแต่เช้าก็มีชัยไปกว่าครึ่งแล้ว’ จากนั้นก็เดินขึ้นตึกค่ะ ไปสำรวจดูว่ามีกี่ชั้น เราเรียนสาขานี้ๆๆๆ เรียนห้องไหน????? เออ แล้วเรียนห้องไหน???? ฮาอีก สรุปว่างงอยู่พักนึงค่ะ สุดท้ายก็เจอจนได้ ลืมบอกไปว่าตอนมาติดต่อ admission ตอนแรก เราก็ถามตรงออฟฟิศเกี่ยวกับตารางเรียน ว่าเรียนสาขานี้ดูตารางเรียนตรงไหน เพราะตรงบอร์ดและแม้กระทั่งในเว็บไซต์ก็ไม่มี เจ้าหน้าที่ดันบอกให้เราไปถามอาจารย์ประจำแต่ละวิชา… เอ้า! งงล่ะครับพี่น้อง ไอ้เราก็มาวันแรกไม่รู้จักใครเลยแล้วจะไปถามใคร !#???(ละเพิ่งจะเข้าใจtว่าตอนนั้นตารางเรียนยังไม่ออก ต้องคอยถามอาจารย์แต่ละวิชาเอาว่าวันนี้เรียนอะไรบ้าง) มาต่อค่ะ หลังจากที่รู้แล้วว่าห้องเรียนอยู่ตรงไหน ก็มาสะดุดอีกทีตอนเจอห้อง A กับ ห้อง B เริ่มเกิดคำถามในใจค่ะว่า เออ แล้วเราอยู่ห้องไหนอ่ะ?? ตรงออฟฟิศก็ไม่ได้บอกนิว่าต้องเรียนห้องไหน (ตายแล้วววว ช่างเป็นการต้อนรับที่แสนอบอุ่น T_T) ได้แค่คิดและก็สงสัย จากนั้นก็ลงมารอที่ชั้นหนึ่งค่ะ

เวลาประมาณ 9 โมงกว่าๆ เริ่มมีนักเรียนทยอยมาเรื่อยๆ เราก็ใจชื้นมาหน่อย พลางคิดไปว่าคลาสน่าจะเริ่มอีกไม่กี่อึดใจ แต่แล้วก็มีเหตุการณ์ที่ทำให้รู้สึกว่าเราเป็นอะไรที่แปลกสำหรับเค้าคือ ทุกคนที่เดินผ่านเรา สายตาของเค้าจับจ้องมาที่เราโดยไม่กระพิบแม้แต่วินาทีเดียว (เวอร์ไป ฮา) ตอนนั้นก็รู้สึกไม่ค่อยจะดีเท่าไร รีบสำรวจใหญ่เลยค่ะว่าเราทำอะไรผิด แต่งตัวก็ไม่ได้แปลกเลย เสื้อยืด กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบ แถมยังดูโก๊ะๆกังๆอีกต่างหาก….อะไรแว้ มองอยู่ได้ ถ้าสวยก็ว่าไปอย่าง (คิดค่ะคิด แต่ดังไปหน่อย อิอิ) พอโดนจ้องมากๆก็รู้สึกแปลกเลยทำเป็นเฉย ไม่ใส่ใจ แกจะจ้องฉันก็จ้องไป ฉันจะนั่งตรงนี้แหละ หึหึ… ซึ่ง ณ ตอนนี้ก็เข้าใจแล้วค่ะ ว่าการที่เขาจ้องเราแบบนั้นมันเป็นวัฒนธรรมของเค้า เวลาคนอินเดียเจอผู้คน หรืออะไรที่แปลกใหม่ ไม่เหมือนกับสิ่งที่เค้าเคยเจอ เค้าจะจ้องโดยไม่หลบสายตา เหมือนกับเหตุการณ์ที่เราเจอจนเราต้องจ้องกลับ บางครั้งต้องเป็นคนหลบเองก็มี อยากบอกเพื่อนๆที่มาอินเดียใหม่ๆนะคะว่า ไม่ต้องตกใจไป เราก็ทำเฉยๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

กลับมาเข้าเรื่องค่ะ หลังจากที่นักเรียนเริ่มทยอยมาเรื่อยๆ จนกระทั่งเวลาประมาณ 9.30น. เค้าก็เข้าชั้นเรียนกัน เราก็อาศัยทำเนียนเดินตามๆเค้าขึ้นไป แต่ก็ไม่กล้าเข้าห้องเพราะมีอาจารย์อยู่ และนักเรียนในห้องดูโตมาก เหมือนไม่ใช่ปีหนึ่ง(อีกอย่าง เราเป็นคนกล้าๆกลัวด้วย) ทำให้เราคิดว่าตรูมาผิดห้องแน่ๆ( แม่จ๋าช่วยหนูที หนูไม่มีที่ไปแล้ว T_T) สุดท้าย lecture แรกก็ไม่ได้เข้า ต้องกลับไปนั่งคนเดียวข้างล่างตามเคย ฮือๆๆ พอ10 โมงกว่าๆ เราก็ขึ้นไปที่ห้องเรียนอีกครั้งและยืนด้อมๆมองๆเข้าไปในห้องอีกที สุดท้ายเราก็เจอเพื่อนต่างชาติที่เราเคยเจอตอน admission เลยถือโอกาสถามซะเลยว่าเรียนห้องไหนอะไรยังไง เพื่อนก็ดันไม่รู้อีก เพราะมาวันนี้วันแรกเหมือนกัน เจริญพรล่ะโยมมม…..เหมือนฟ้าจะเป็นใจแต่ก็ไม่ตามเคย และแล้วก็ตัดสินใจเคาะประตูห้องถามอาจารย์ที่กำลังสอนข้างใน(ที่เคาะเพราะเรามีเพื่อนร่วมชะตากรรมอีกคน อิอิ) ซึ่งได้ความว่า เรียนห้องนี้แหละ (ห้องA) ช่วงนี้เค้ายังไม่แบ่งห้อง AหรือB ให้เราเรียนรวมไปก่อน( อ๋ออออ ขึ้นมาทันที^^) และอาจารย์คนนั้นก็บอกเราว่าจะหมดเวลาแล้วรอเรียนวิชาถัดไปนะ เราก็โอเคตามน้ำไปค่ะ

เริ่ม lecture ที่สอง ในระหว่างที่อาจารย์คนแรกออกไป เราก็เดินเข้าในห้องเรียนทันที หลังจากที่ขาย่างก้าวเข้ามา สายตาของคนเกือบร้อยก็จับจ้องมาที่เราอีกครั้ง ประเด็นคือใครที่เข้าห้องมา ทุกคนในห้องจะเห็นหมดเพราะมีประตูเข้าออกอยู่ประตูเดียวที่หน้าห้อง ทำอะไรไม่ถูกอีกตามเคยค่ะ รีบมองหาที่นั่ง เหลือบไปเจอผู้หญิงคนนึงนั่งคนเดียวช่วงท้ายๆห้อง พลางคิดไปว่า หึหึ ในที่สุดก็เจอเป้าหมาย ฟับบบบ… นั่งลงทันที ก้นแตะโต๊ะปุ๊บ ยิ้มทักทายเพื่อนปั๊บ (กะว่าจะสร้างความประทับใจเมื่อแรกพบ อิอิ แอบแผนสูง) และก็เริ่มเอ่ยปากทันทีว่า Hi!!! What is your name? และก็ยิ้มให้ เพื่อนหันหน้ามาแบบงงๆ โดยไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ แล้วหันหน้ากลับไปแบบงงๆตามเคย ….. เราก็เสียหมาเลยสิครับ…เห้ยยย!! พูดไรผิดไปรึเปล่าเนี่ย เลยไม่ได้ถามอะไรต่อ พออาจารย์เข้ามาปุ๊บ เห็นหน้าเราใหม่เลยถามว่าชื่ออะไรมาจากไหน และก็เริ่มสอน

อาจารย์จะสอนเป็นภาษาอังกฤษ พูดแล้วให้เราจดตาม อาจารย์พูดเร็วมากค่ะ ประเด็นคือเราจดตามไม่ทัน ทันบ้างไม่ทันบ้าง แถมยังจดผิดๆถูกๆ เพราะศัพท์บางคำเราก็ไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิต ก็กะว่าจะขอลอกเพื่อนคนข้างๆซะหน่อยในส่วนที่เราจดไม่ทัน แต่แล้วบางอย่างก็ทำให้เราถึงกับมึนเพราะเพื่อนคนนั้นดันมาลอกตามที่เราจดในสมุดซะงั้น โอ้ววววแม่เจ้า!! งานเข้าละ เธอลอกไปแล้วจะเข้าใจไหมเนี่ย อายเลยนะตอนนั้น (ฮา) สุดท้ายวิชานั้นก็จบไปด้วยดี เรามารู้อีกทีค่ะว่าผู้หญิงคนนั้นมาจากอัฟกานิสถาน เค้าพูด ฟังและเขียนอังกฤษไม่ได้ แต่พูดและเข้าใจภาษาฮินดี ว่าแล้วทำไมตอนเราถามไปไม่เห็นตอบอะไรกลับมา มันเป็นอย่างนี้นี่เอง เราเริ่มเกิดคำถามขึ้นมามากมายว่า แล้วเขาจะสามารถทำข้อสอบได้ยังไงในเมื่อภาษาเขาไม่ได้เลย เราคิดว่าภาษาเรายังไม่ได้เหมือนกัน แต่ก็มีคนที่ไม่ได้กว่า ทำให้มีกำลังใจค่ะว่าจะต้องพัฒนาภาษาของเราให้ดีกว่าเดิม อย่างน้อยเราก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร


หลังจากวันนั้นก็เริ่มมีเพื่อนค่ะ ผูกมิตรโดยการยิ้มเพื่อสื่อว่าเรามาดีนะ (ฮา) ตอนนี้ก็ปรับตัวได้บ้างแล้วค่ะ ไว้วันหลังจะมาแชร์ประสบการณ์การเรียนการสอนในห้องเรียนมาให้อ่านกันนะคะ ข้อคิดที่ได้คือ เราควรเป็นคนที่กล้าพูดและกล้าถามในสิ่งที่เราไม่รู้ และอย่ากลัวว่าคนอื่นจะไม่เข้าใจในสิ่งที่เราสื่อสาร มิฉะนั้นอาจจะเป็นเหมือน จขบค ที่ไม่รู้อะไรสักอย่างเลย เพราะมัวแต่ไม่มั่นใจและกลัวที่จะถาม สำหรับคำที่ใช้ผิดพลาดหรือไม่เหมาะสมประการใดก็ขออภัยมา ณ โอกาสนี้ด้วยค่ะ และขอบคุณที่ตั้งใจอ่านจนจบนะคะ ขอบคุณค่ะ ^_____^

อ่านไป ขำไป เห็นภาพตามเลยนะเนี่ย แต่ยังไงก็นับว่าตั้งต้นวันแรกในมหาวิทยาลัยในอินเดียและการปรับตัวที่ดีทีเดียวนะครับ สำหรับใครที่มีเรื่องราว โหด มันส์ ฮา หรือเรื่องราวที่พบเจอในอินเดีย จะสั้นจะยาวแค่ไหน อย่าเก็บไว้คนเดียว ส่งเข้ามาร่วมแบ่งปันกันได้ที่ admin@learningpune.net นะครับ เจอกันตอนหน้า สวัสดีครับ

แสดงความคิดเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: